GAMBHIR WRITES

                                           ( 75% ATTENDANCE  PART-03 ) Maths Department ला M1 चा पेपर दाखवत होते. मला इतर विषयांची काळजी नव्हती पण हा अगदी critical विषय होता, कारण lecture च्या पहिल्या दिवशीच हा विषय अवघड जाणार आहे हे मला कळालं होतं आणि त्या नंतर तशी या विषयाचे lecture पण कमीच केलेली. मी आणि विन्या Math  department ला पोहचलो. कमी असलेल्या गर्दीवरून अंदाज बांधला की येणारे आम्ही सुरवातीच्या काही पहिल्या मुलांपैकी एक आहोत. तेथील cabin मध्ये सरांचे assistant बसले होते. त्यांनी Role नंबर विचारला. मी लगेच घाई घाईत सांगून दिला "2016BTEIT00021". "Roll No. सांगायला सांगितलंय, PRN नाही ". असं खडूस आवाजात तो assistant  माझ्यावर खेकसला. "२१" मी देखील तितक्याच नरमाईत सांगितलं कारण माझा पेपर त्या निष्ठुर मनुष्याच्या हातात जो होता. डेस्क वरील गठ्ठा चाळून त्यांनी मला माझा पेपर दिला. मार्क्स पाहण्याच्या आधी मी एकदा डोळे बंद केले. वर आ...

( 75% ATTENDANCE PART -02)           मंजू वरील सकाळचा चहा म्हणजे अमृत... मी आणि विनय अमृत म्हणजेच चहाचा आस्वाद घेत बसलो होतो. डिसेंबरच्या थंडीत तो चहा म्हणजे काही अमृतापेक्षा कमी नव्हता. माझा एक कप संपला आणि दुसरा कप घ्यायचा मोह मला काही आवरला नाही. मी आणखीन एक चहा घेतला. "दारू पिण्याच्या वयात चहा काय पीत बसले आहात. लहान मुलं कुठली ? " अस म्हणून समोरच लाकडाच्या बुंध्यावर बसलेला चिन्या दा हसायला लागला. चिन्या दा म्हणजेच आमचा सिनियर. "ए चिन्या दा, मला काही पण बोल पण चहाला काही नाही बोलायचं हा, आणि दारूच काय बोलतो तू? आम्ही आजपर्यंत कधी घेतली नाही. पहिली दारू कधी स्वतःच्या पैशाने प्यायची नसते असे म्हणतात, तर सिनियर या नात्याने आम्हाला दारू पिऊ घालणे तुझे कर्तव्य आहे. तू कधी बजावणार तुझे कर्तव्य?" विनेश हे सहजच चेष्टेत बोलत होता पण कदाचित शेवटचं वाक्य चिन्या दा च्या मनाला छेदून गेल असावं. "असं म्हणतोस, तर चल आज ३१'st  च आहे, अगदी मुहूर्तच. काय म्हणतो करायचा आज शुभारंभ?". विनय...

75% ATTENDANCE - PART 01 आज बऱ्याच दिवसानंतर घरातील अडगळीची खोली साफ करत होतो. बऱ्याच जुन्या वस्तू त्यांचं अस्तित्व काळाच्या ओघात आज पण टिकून आहे हे प्रकट करत होत्या. काही भांडीकुंडी, ४ पेट्या जुनी कापडी आणि एक बॅग भेटली. त्यातील ती बॅग मी हातात घेतली. धुळीने पार माखली होती ती, तिला झटकली तेव्हा धुळीचा पार लोळ उडाला. निरखून पाहिल्यावर मला लक्षात आल की, 'अरे ही तर आपली कॉलेजची बॅग !'. २०२० ला passout होऊन मला आज जवळपास ६ -७ वर्ष झाली होती, तरीपण ती बॅग पाहताच कॉलेजच्या त्या आठवणी परत जाग्या झाल्या. काही क्षणासाठी ते कॉलेजचे चित्र माझ्या डोळ्यांसमोर उभे राहीले...भर शहरात असून देखील जंगलात असल्याचा feel देणारे ते आमचे वालचंद कॉलेज , सुरुवातीचे काही दिवस जड गेलेली पण चुटकी सरशी सरलेली ती Engineering ची ४ वर्ष, कॉलेजचा तो ट्रॅक, मेकअपला विषय काढण्यासाठी जागून काढलेल्या त्या उन्हाळी कम पावसाळी रात्री...आणखीन किती आठवणी होत्या. बॅग मधून एक एक वस्तू मी बाहेर काढत होतो, प्रत्येक वस्तू  सोबत काही ना काही आठवणी जुडलेल्या होत्याच. त्यात मला एक डायरी स...