GAMBHIR WRITES

                                                   75% ATTENDANCE                                                   PLACEMENT SEASON          अलार्मच्या कर्कश आवाजाने डोळे उघडले. घड्याळात पाहीले तर ७. ३८ झाले होते. ७ चा अलार्म लावलेला खरा पण वेळेवर जाग येईल तो मी कसला. त्यात रात्री झोपायला पण उशीर झालेला. Data Structure जे revise करायचं होतं. काल रात्री २ topics revise करायचे राहीले होते. म्हटलं सकाळी लवकर उठून करता येतील ; पण आता वेळ कुठे होता? ८ वाजता तर TPO ला  interview साठी पोहचायचं होत. काल apti झाली, त्यात शॉर्टलिस्ट झालो. आज त्या कंपनीचा interview होता. वेळ पाहून मी लगबगीने उठलो. घाईत तोंडावर पाणी मारलं, हातानेच केस सेट केले. बेड खाली पडलेली पॅन्ट घातली. त्यात...

                                          (75% ATTENDANCE - PART 05)                                                    END OF THE SEASON             वेळ सकाळची. लेक्चरला आणखीन १५ मिनिटे होती. मी म्हटलं इतक्या वेळात आपला चहा पिऊनही होईल. असही लवकर जाऊन काही त्या सरांच लेक्चर अटेंड करण्यात माझा काहीच इंटरेस्ट नव्हता पण 75% Attendance भरायची होती ना...! म्हणून लेक्चर करणे तर भागच होते. मी आपलं कँटीन मध्ये आलो. चहा घेतला आणि टेबल कडे वळलो. तेथे पाहतो तर  कोपऱ्यात विन्या बसलेला दिसला. मी जाऊन त्याच्या समोरील खुर्चीवर बसलो. काहीतरी विचारात तो असावा, कारण एकटक शून्य दृष्टीत तो पाहत बसला होता. त्याचे लाल डोळे रात्री त्याची पुरेशी झोप न झाल्याची साक्ष देत होते. मी जाऊन त्याच्या समोर ...

                                         (75% ATTENDANCE - PART 04 )     उन्हाळ्यात रेल्वेचा प्रवास, त्यात खिडकीची सीट. कानात हेडफोन होता आणि त्यावर coldplay ची प्लेलिस्ट चालू होती. रेल्वे वेगाने धावत होती आणि त्या गर्मीत खिडकीतून येणारा वारा चेहऱ्याला स्पर्श करून जाताना स्वर्ग प्राप्तीची अनुभूती करून देत होता. मी माझे डोळे बंद करून माझ्या वेगळ्या जगात रमलो होतो. आयुष्यात यापेक्षा सुंदर काही असूच शकत नाही अस मला वाटत होत. माझं हे सुंदर स्वप्न माझ्या चेहऱ्यावर पडलेल्या पाण्याच्या काही थेंबामुळे खंडित झालं. पण १ मिनिट .....उन्हाळ्यात पाऊस कसला? मी डोळे उघडले आणि समोर पाहतो तर काय, माझ्या समोर बसलेले काका वा मामा काय म्हणतात ते ; गुटखा खाऊन खिडकीतून बाहेर पिचकारी मारत होते आणि वाऱ्यामुळे ते तुषार माझ्या अंगाकडे येत होते. ईईईई !!! मला माझीच किळस आली. मी माझे हेडफोन काढले आणि मराठी अक्सेंट असलेल्या हिंदीत म्हणालो,"  ओ काका, क्या कर राहे हो ? बाहेर मत...

                                           ( 75% ATTENDANCE  PART-03 ) Maths Department ला M1 चा पेपर दाखवत होते. मला इतर विषयांची काळजी नव्हती पण हा अगदी critical विषय होता, कारण lecture च्या पहिल्या दिवशीच हा विषय अवघड जाणार आहे हे मला कळालं होतं आणि त्या नंतर तशी या विषयाचे lecture पण कमीच केलेली. मी आणि विन्या Math  department ला पोहचलो. कमी असलेल्या गर्दीवरून अंदाज बांधला की येणारे आम्ही सुरवातीच्या काही पहिल्या मुलांपैकी एक आहोत. तेथील cabin मध्ये सरांचे assistant बसले होते. त्यांनी Role नंबर विचारला. मी लगेच घाई घाईत सांगून दिला "2016BTEIT00021". "Roll No. सांगायला सांगितलंय, PRN नाही ". असं खडूस आवाजात तो assistant  माझ्यावर खेकसला. "२१" मी देखील तितक्याच नरमाईत सांगितलं कारण माझा पेपर त्या निष्ठुर मनुष्याच्या हातात जो होता. डेस्क वरील गठ्ठा चाळून त्यांनी मला माझा पेपर दिला. मार्क्स पाहण्याच्या आधी मी एकदा डोळे बंद केले. वर आ...

( 75% ATTENDANCE PART -02)           मंजू वरील सकाळचा चहा म्हणजे अमृत... मी आणि विनय अमृत म्हणजेच चहाचा आस्वाद घेत बसलो होतो. डिसेंबरच्या थंडीत तो चहा म्हणजे काही अमृतापेक्षा कमी नव्हता. माझा एक कप संपला आणि दुसरा कप घ्यायचा मोह मला काही आवरला नाही. मी आणखीन एक चहा घेतला. "दारू पिण्याच्या वयात चहा काय पीत बसले आहात. लहान मुलं कुठली ? " अस म्हणून समोरच लाकडाच्या बुंध्यावर बसलेला चिन्या दा हसायला लागला. चिन्या दा म्हणजेच आमचा सिनियर. "ए चिन्या दा, मला काही पण बोल पण चहाला काही नाही बोलायचं हा, आणि दारूच काय बोलतो तू? आम्ही आजपर्यंत कधी घेतली नाही. पहिली दारू कधी स्वतःच्या पैशाने प्यायची नसते असे म्हणतात, तर सिनियर या नात्याने आम्हाला दारू पिऊ घालणे तुझे कर्तव्य आहे. तू कधी बजावणार तुझे कर्तव्य?" विनेश हे सहजच चेष्टेत बोलत होता पण कदाचित शेवटचं वाक्य चिन्या दा च्या मनाला छेदून गेल असावं. "असं म्हणतोस, तर चल आज ३१'st  च आहे, अगदी मुहूर्तच. काय म्हणतो करायचा आज शुभारंभ?". विनय...

75% ATTENDANCE - PART 01 आज बऱ्याच दिवसानंतर घरातील अडगळीची खोली साफ करत होतो. बऱ्याच जुन्या वस्तू त्यांचं अस्तित्व काळाच्या ओघात आज पण टिकून आहे हे प्रकट करत होत्या. काही भांडीकुंडी, ४ पेट्या जुनी कापडी आणि एक बॅग भेटली. त्यातील ती बॅग मी हातात घेतली. धुळीने पार माखली होती ती, तिला झटकली तेव्हा धुळीचा पार लोळ उडाला. निरखून पाहिल्यावर मला लक्षात आल की, 'अरे ही तर आपली कॉलेजची बॅग !'. २०२० ला passout होऊन मला आज जवळपास ६ -७ वर्ष झाली होती, तरीपण ती बॅग पाहताच कॉलेजच्या त्या आठवणी परत जाग्या झाल्या. काही क्षणासाठी ते कॉलेजचे चित्र माझ्या डोळ्यांसमोर उभे राहीले...भर शहरात असून देखील जंगलात असल्याचा feel देणारे ते आमचे वालचंद कॉलेज , सुरुवातीचे काही दिवस जड गेलेली पण चुटकी सरशी सरलेली ती Engineering ची ४ वर्ष, कॉलेजचा तो ट्रॅक, मेकअपला विषय काढण्यासाठी जागून काढलेल्या त्या उन्हाळी कम पावसाळी रात्री...आणखीन किती आठवणी होत्या. बॅग मधून एक एक वस्तू मी बाहेर काढत होतो, प्रत्येक वस्तू  सोबत काही ना काही आठवणी जुडलेल्या होत्याच. त्यात मला एक डायरी स...